Irene Kurpershoek

Uit de verf komen                            

- blog bij het schilderij ‘Hiep hiep henna wortelhoofdje’, zie bij de groep 'Vrolijke dames', onder Galerie-

Sinds mijn middelbare schooltijd verf ik mijn haar met henna. Hennapoeder is een natuurproduct, iets dat mij in die tijd, vol goede plannen voor de wereld en onze aarde, zeker aansprak.

In werkelijkheid was ik nog super onzeker over van alles en nog wat, maar met mijn bezoekjes aan het Waterlooplein in Amsterdam, waar ik oude bloemetjesjurken kocht en daarna thuis vermaakte tot draagbare kleding voelde ik mij, op mijn houten klompen die toen helemaal hip waren, en met mijn rode haren af en toe best behoorlijk stoer.
Hennapoeder moet je mengen met kokend water, dit roer je tot een papje en als het de temperatuur heeft die je hoofdhuid aankan, dan smeer je het goedje in je haar. De hennapoeder waar je haar rood van kleurt - en ook je handen, als je geen handschoenen aandoet - is groen.

De geur kan ik moeilijk omschrijven, maar laat ik het zo zeggen, heel erg uitnodigend is deze niet.
Eenmaal per vier, vijf weken behandelde ik mijn haar met henna. De procedure gaf mijn toen donkerblonde haar een warmrode glans en als ik eens een verfbeurt uitstelde misstond dit mij niet. Wel nam ik het in die tijd nogal serieus op met dat verfgebeuren; ik liet het namelijk een hele nacht intrekken. Dat waren niet de prettigste slaapuren, want zo’n vracht ingepakte klei wordt vanzelfsprekend een grote koude kledder op je hoofd. En daarbij, mijn haarlengte toentertijd reikte tot over mijn heupen, het volume was dus niet gering. Van horen zeggen nam ik ook adviezen tot me; de ene keer mengde ik de hennapoeder met koffieprut, de andere keer gooide ik er een scheut rode wijn doorheen; ja, er waren heel wat variaties.
Maar goed, op een leeftijd waarin ‘wie ben ik en wat wil ik’ geen onbelangrijke thema’s zijn, heb je er wel iets voor over om ‘te worden wie je bent’ of wilt zijn.

Mijn kapsel werd met de jaren steeds korter en mijn haarkleur is inmiddels niet meer donkerblond te noemen. Dus als ik mijn haar nu rood verf met alleen groene henna dan krijg ik een oranje hoofd, een ‘wortelhoofdje’. Dat wil ik niet.
Daarom is dit inmiddels het ritueel geworden; eerst een papje met bruine henna over de uitgroei en daarna een mix van groene en bruine henna over het geheel. Oh, en mét een scheutje olijfolie ‘voor warm gebruik’, voor de glans.
Dit herhaal ik in principe wekelijks (mijn haar groeit snel). Dan gaan de handschoenen aan, komen de oude pan en de lepel om het geheel te begeleiden tevoorschijn. Hennapoeder in de pan, kokend water erbij, de olijfolie, roeren en smeren maar! Weggooi douchemuts erop, handdoek erover en na anderhalf uur (ja, zo dol als vijftig jaar geleden maak ik het niet meer) haar uitspoelen - dat duurt even - wassen met shampoo, afdrogen en opgelucht in de spiegel kijken.

Hoe lang ga ik hier nog mee door? Onlangs bereikte ik de mooie leeftijd van 65 jaar.
En al zeker tien jaar overweeg ik, meestal zo in het voorjaar, mijn hennatraditie aan de wilgen te hangen. Al dat gedoe…
Dan denk ik, als ik het nu kort laat knippen en het zonlicht er tot en met de zomer op laat schijnen, zal dat het makkelijker maken en ben ik er in de winter wel doorheen. Tegen die tijd zal mijn ‘ware kleur’ naar boven komen.
Vervolgens, op een bewolkte dag zo ergens in juni of zelfs al in mei, kijk ik naar mijn spiegelbeeld en voel ik een enorme treurnis over mij heen komen. Want bij mij zit er geen mooi wit koppie haar verstopt onder dat tintje, zoals bij sommige dames van mijn leeftijd. Nee, bij mij is het peper en zout. En veel meer peper, witte peper, dan zout. Daar ben ik nog niet aan toe, zeg ik dan tegen mijzelf. En ja, dan zwicht ik weer.

Deze herinneringen, gedachten en overwegingen gingen vooraf aan het schilderij ‘Hiep hiep henna wortelhoofdje’, dat ik in de dagen vlak na mijn 65-ste verjaardag met veel plezier heb gemaakt. 

Wanneer ik stop met deze traditie? Ik weet het niet. Voor de komende herfst en wintermaanden heb ik nog genoeg ‘natuurlijke kleuring’ in huis, en een warme gloed in de donkere dagen kan geen kwaad. Daarna zie ik wel. Evaluatie in de komende lente lijkt me een mooi plan.

© oktober 2022 Irene Kurpershoek

Meer blogs van mijn hand kun je vinden op https://www.psycholoogleiden-kurpershoek.nl/ > Extra > Blog